ΛΟΥΤΡΟ ΑΘΩΟΤΗΤΟΣ

Από τον Κωνσταντίνο Μπούρα

Ο συγγραφέας είναι δάσκαλος και ζει στη Νίσυρο, δίπλα και πάνω από το σβησμένο ηφαίστειο. Ο Παπαδιαμάντης, ο Καρκαβίτσας και ο Μυριβήλης είναι θαρρώ τα ανεξίτηλα διαβάσματά του. Η λογοτεχνία του εφηβική, νοσταλγική μιας άλλης Ελλάδας μακρινής.

Εξιδανικευμένοι έρωτες, η Παναγιά η γοργόνα, τα νησιά του Αιγαίου Πελάγους που ταξιδεύουν ανάερα, μια υγιής μεταφυσική γεμάτη μυρωδιές και γεύσεις, αυτά είναι τα στοιχεία που απαρτίζουν το λογοτεχνικό ψηφιδωτό του. Στο δεύτερο πεζογραφικό του πέταγμα, τα καταφέρνει καλύτερα από το πρωτόλειό του, που είχε τον τίτλο «Τέρα Άμου».

Η γλώσσα του είναι πιο μεστή, οι περιγραφές του πιο στέρεες, όμως ο αφηγηματικός του ρυθμός παραμένει ακόμα αργός – ηθελημένα ίσως – ως αντίστιξη στη φρενίτιδα της εποχής μας. Το ότι επέλεξε να ζήσει στο ειδυλλιακό νησί που γεννήθηκε και να δουλέψει με τα παιδιά σαν δάσκαλος είναι ενδεικτικό ίσως των προθέσεών του. Το «βάπτισμα» των εφήβων στους νερόλακκους ενός Αρκαδικού χωριού συμβολίζει ίσως την ανάγκη της ψυχής του συγγραφέα να καθαριστεί από τη σκοτεινιά των πόθων στις αστικές τους εκφάνσεις και να εξαγνιστεί από το έρεβος της βίαιης σεξουαλικότητας των ενηλίκων. Έτσι καταφεύγει στην παραδείσια προεφηβική και εφηβική ηλικία. Θα έλεγα ότι η γραφή του αποσκοπεί σε ένα εξαγνιστικό λουτρό με αγιασμένο νερό προκειμένου να βρει, και ο συγγραφέας και ο αναγνώστης, τη χαμένη αθωότητά του.