της συνεργάτιδάς μας, Χρυσούλας Βακιρτζή

«Δύο πράσινες σαύρες μικρές
Αναγγέλλουν
Θέλουν να μπουν
Θέλουν να δουν το μυαλό
Από πού εισέρχεται μαλακός ο κόσμος
Υγρός αιχμάλωτος  ονείρων
Που κατοικούν οι ιστορίες
Από κερί»

(σελ. 8. απόσπασμα άτιτλου ποιήματος)

Μ’ αυτούς τους ευθύβολους στίχους, αντί άλλου προλόγου, επιλέγουμε να αρχίσουμε την παρουσίαση της καινούρια ποιητικής συλλογής του Δημήτρη Λεοντζάκου. Μια ποιητική πρωτογενής, φαινομενικά κρούσης και λεκτικής θραύσης, που όμως αγγίζει αναλυτικά τον ανθρώπινο πυρήνα. Τίτλος του πονήματος αυτού, είναι «Κινέζικο» (εκδόσεις Νεφέλη, σελ. 48).

Σχεδόν ασθματικός και ηθελημένα λακωνικός, πηγάζει ο λόγος του ποιητή, σα να αναγγέλλει τη βαθιά γνώση  Μια γνώση η οποία είναι γεμάτη από την Αλήθεια, την Ανίχνευση, την Εξέλιξη, αλλά και την Αέναη Απορία που άλλοτε κατατρύχει και ενίοτε εμψυχώνει τον Άνθρωπο στη Διαχρονική του Πορεία.

Ένστικτα, ορμές, αισθήσεις, αισθησιασμός, ακόμα και οι εσωτερικοί ενύπνιοι  κόσμοι μας, συλλέγονται ή και συγκεντρώνονται στο Αυτό, το Εγώ, στο Υπερεγώ του μοναδικού (και μοναχικού) ατόμου. Στις στιγμές αυτές, η, αφυπνισμένη πια, έλλογη τούτη ανθρώπινη ύπαρξη, αναζητά να συναντηθεί / ταυτιστεί / ταυτιστεί με τη συλλογικότητα και τη σωτήρια Παρουσία του Άλλου.

«Ξαφνικής αντιλόπης στον αέρα σημάδια
Στα τζάμια
Ζώα υπόκωφα
Νυσταγμένα
Λιγάκι αργά λέω τα άλματα
Λιγάκι παλιά
Κάτι του έλειψα και με ζητά

(σελ. 43, απόσπασμα ποιήματος)

Ωστόσο, η αδήριτη αυτή ανάγκη δεν επιτυγχάνεται πάντα με την αρμονική δέσμευση – σύζευξη. Γιατί ο κόσμος που μάς καλεί και περιβάλλει ως πολύτιμο αγαθό Συλλογικότητας, Αποδοχής και Συμμετοχής, μοιάζει συχνά μ’ ένα ύπουλο ναρκοπέδιο. Τότε, διαψεύσεις, επιθυμίες, ανάγκη του έρωτα, της αυτογνωσίας, μαζί με την Συν – Κοινωνία που όλοι μας επιζητούμε εναγωνίως, φτιάχνουν ένα πλασματικά ‘άνανδρο’ δούναι και λαβείν.

Ή, αλλιώς, όπως  τονίζει ο Δ. Λ.

«Ώρα εσπέρας:
Παρασύροντας κλίνες
Και τις άνανδρες λέξεις
‘λαχτάρα μου’.

(σελ.. 17)

Λες  και είναι έντομα εντέλει οι λαχτάρες κι όσα επιθυμούμε πάντοτε διακαώς. Σαν έντομα, αρπακτικά πτηνά, λύκοι και αιλουροειδές ζώα, τα συναισθήματα, δρουν ή δραπετεύουν έκτος από εμάς. Αλλά, πάλι μάς εμπεριέχουν κι αποζητούν να σπείρουν παντού κάτι από τη γύρη της υλικής, πνευματικής κυοφορίας, ως ανάταση ψυχής και σώματος οικείου –δικού μας, τώρα πια.

«Πολυέλαιοι στυπτικών εικόνων
Και πολύχρωμα χαρτάκια φτερών
Ζαλισμένος ύπνος εντόμων
Όνειρα θυμούνται
Φωνές μπερδεμένες
Δειλά λευκά ρυάκια οι κραυγές
Σαν χτες αλλά πιο παλιά
Μ’ ακολουθούν τα βουνά
Σαν νερά σκοτεινά μέσα
Σε νερά σκοτεινά»

(σελ. 24, ποίημα)

Δεν υπάρχει τίτλος σε κανένα ποίημα στη συλλογή, ούτε καμία στίξη στο ενδιάμεσο των φράσεων που απαρτίζουν τη συνολική εικόνα στο κάθε ποίημα του Λεοντζάκου. Σκόρπια όλα; Τυχαία; Ατελέσφορα ή εν πλήρη εξέλιξη παραμένει η προσωπική πορεία του καθενός μας και όλου του κόσμου συνάμα; Όπως και αν έχει, όμως, οφείλουμε πάντα να ξεφλουδίζουμε μέχρι κι αυτό το Καινό Απόκτημα της Γνώσης, ώστε να βρούμε το κουκούτσι / σπέρμα. Αλλά και στη συγκεκριμένη στιγμή της θετικής στιγμής, πιθανόν κάποια μικρή, αδιόρατη έννοια ενός ιδεογράμματος, να μας βυθίσει ξανά στη θλίψη ή στη λήθη.

«Έχουμε ισχνές σκεπές
Σύννεφα εκκρεμή
Κι ατέρμονες λέξεις
Και μια βροχή που τα ποτίζει όλα
Περίεργα
Ανεξήγητη και συνεχής
Βροχή που τη λέμε μάνα
Που μας καλεί
Που τη λέμε Αφρική»

(σελ. 21, απόσπασμα )

Η Ασία, γενέτειρα και τελευταία πατρίδα, το τραγούδι των Σειρήνων, η χώρα των λωτοφάγων, οι εφιάλτες, τα όνειρα, μπορούν να γίνουν οι αγκύλες της πολυπόθητης ελευθερίας του ανθρώπου. Αλλά μήπως, τελικά, οι ίδιες σου οι αγκύλες λειτουργούν και ως πλέγμα προστασίας; Θέτουμε το παρών ερώτημα, αφού ο τίτλος στο εξώφυλλο των ποιημάτων του Δ. Λ.«Κινέζικο» κλείνεται μέσα σε δύο κόκκινες
αγκύλες.

«Θα αναλογίζεται λέω χοάνες
Τομές εντόμων
Νεότατος φαρμακοποιός
Άυλα γερμανικά και απαρέμφατα
Αυστριακές πεταλούδες
Κολεόπτερα απολύτου σιγής
Μουσική κινέζικης γύρης
Και επικίνδυνης
-τρακλ!-
Που  εκτόξευσε
Εντός του κρανίου του σιωπή

(σελ. 27. απόσπασμα ποιήματος)

email: xrisoula@vakirtzi.gr

Δημήτρης Λεοντζάκος

Κινέζικα

Εκδόσεις Νεφέλη

Για τη φιλοξενία