Σύνολο επισκεπτών:
268415
 
Αναλυτική Αναζήτηση
 
 
   
 
ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΟΔΙΝΟΣ «ΧΡΥΣΗ ΑΚΤΗ» (Καστανιώτης)

Γράφει ο Λουκάς Θεοχαρόπουλος

Ο Μιχάλης Μοδινός, είναι από τους πρωτοπόρους της μαχόμενης οικολογίας στην Ελλάδα, συνεργάτης διεθνών οργανισμών για την ανάπτυξη και το περιβάλλον αλλά και συγγραφέας αρκετών βιβλίων με οικολογικό προβληματισμό και κοινωνικές ευαισθησίες. Το μυθιστόρημά του «Χρυσή Ακτή» τον επαναφέρει στο γνώριμό του χώρο με λογοτεχνική τώρα ματιά. Ο προσεκτικός αναγνώστης των παλαιότερων έργων του, «Οικογεωγραφία, Μύθοι της ανάπτυξης στους τροπικούς», «Από την Εδέμ στο καθαρτήριο: Η γεωγραφία της υπανάπτυξης», θα είχε ίσως προβλέψει τη σημερινή λογοτεχνική εξέλιξή του με τα έργα «Χρυσή Ακτή» και «Ο Μεγάλος Αμπάι».

Η χρυσή ακτή αφορά ονειρική περιοχή στην Αφρική που την αναζητεί εναγώνια ο κεντρικός ήρωας του έργου του Μ.Μ., ο σύγχρονος άνθρωπος του πλούσιου Βορρά, που υπηρετεί τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς των Βρυξελλών. Ο φτωχός Νότος της υπανάπτυξης, των φονικών συγκρούσεων, της Περιβαλλοντικής αλλοίωσης, των αναπτυξιακών προγραμμάτων, μοιάζει σαν γη παρθενική στη φαντασία του μεσοαστού υπαλλήλου των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων. Ο ήρωας του μυθιστορήματος αφήνει τη θαλπωρή της ευτυχισμένης οικογένειας, την άνετη ζωή του στο κέντρο της Ευρώπης, για να ζήσει με τη φύση της Αφρικής και τους αγνούς ανθρώπους της, ανακαλύπτοντας με την περιπετειώδη φυγή του την πρωταρχική πηγή της ανθρώπινης ζωής για να αυτοκαθαρθεί στον απωλεσθέντα παράδεισο της άλλης άγνωστης χώρας.
Ο Μ.Μ. αναζητεί τη φυγή του ήρωα όχι στην καταπίεση της κοινωνίας ή το πάθος του για επανάσταση, αλλά στην πλήξη και τα αδιέξοδα του ανθρώπου του Ευρωπαϊκού Ορθολογισμού, δηλαδή τις ενοχές του «Λευκού» ανθρώπου που συγκρούεται με την «υπανάπτυξη» του «τρίτου κόσμου».
Η φυγή μοιάζει με μία περιπέτεια, ο ήρωας θέλει να κάνει τη ζωή του
μυθιστόρημα. Ο συγγραφέας το επιτυγχάνει, αποφεύγοντας τα στερεότυπα της ταξιδιωτικής λογοτεχνίας. Η γλώσσα του εύστοχη, ενώ οι διάλογοι των πρωταγωνιστών αναδύουν τον κόσμο των ακτιβιστών ενός διεθνοποιημένου οικολογικού κινήματος με γνώμονα τον εθελοντισμό.
Με λίγα λόγια η γλώσσα αλλά και το ύφος του έργου πιστοποιούν τη διάβαση του συγγραφέα από τον επιστημονικό λόγο στην λογοτεχνία των καιρών μας.
Τελικά τι κομίζει στην τέχνη του μυθιστορήματος ο ιδρυτής της γνωστής μας «Νέας Οικολογίας»; Θα το ανακαλύψει ο αναγνώστης.
Ένα μυθιστόρημα σήμα κινδύνου για τα αρνητικά της παγκοσμιοποίησης στις κοινωνικές και προσωπικές σχέσεις και ένα μήνυμα για τον ευνοημένο άνθρωπο, που η ζωή του ίσως μπορέσει να αποκτήσει νόημα και ποιητικά στοιχεία.


Λουκάς Θεοχαρόπουλος


loukastheoharopoulos@critique.gr