Σκέψεις ανάκατες και σκόρπιες από έναν φτωχό στυλίτη-διανοητή

Πολλές φορές βυθίζομαι σε θλίψη παχύρρευστη κι ελώδη, όταν σκέφτομαι τα ανθρώπινα πράγματα. Είναι η ανθρώπινη κατάσταση τόσο ανορθολογική! Τόσους αιώνες μετά τον περίφημο άνθρωπο των σπηλαίων, τόσες χιλιετίες πολιτισμού και πνευματικών επιτευγμάτων, με τόση τεχνολογία, επιστήμη και Τέχνη, παραμένουμε ως είδος το ίδιο ανταγωνιστικοί και βίαιοι στο όνομα ενός «ενστίκτου της επιβίωσης». Και χρόνο με το χρόνο αυτή η περίφημη επιβίωση των ατόμων είναι εις βάρος του συνόλου της ανθρωπότητας, εις βάρος της οικολογικής ισορροπίας του πλανήτη, εις βάρος πολλών έμβιων και άκακων όντων, που κινδυνεύουν να εξαφανιστούν δια παντός από προσώπου γης. Τις πταίει; Κάθε καλοκαίρι τα δάση καίγονται με τη μεσολάβηση, την ανοχή ή την αδράνεια του ανθρώπινου παράγοντα. Τα υποβρύχια όντα πνίγονται από τα πλαστικά που πετάμε ασύστολα στη θάλασσα.